1996 | Het water is gebroken

  • Hendrik Vanlerberghe - Filemon De Slurper, herenboer
  • Manu De Clercq - Jan, oudste zoon van Filemon
  • Anita Comyn - Jacqueline, vrouw van Jan
  • Noël De Neve - Tom, jongste zoon van Filemon
  • Rita Haerynck - Carine, vrouw van Tom
  • Ria Demeulemeester - Sofie, meid van Filemon
  • Nancy Allaert - Roza, moeder van Sofie
  • Koen Beke - Bert, buurjongen en landsknecht
  • Lieve Minjauw - Gertrude, moeder van Bert
  • Jos Cluyse - Dore, oude stalknecht
  • Antoon Minjauw - Stafke, nieuwe stalknecht
  • Bertrand Minjauw - Dr. Stallings, veearts
  • Erie D'hulst - Mr. De Laage, notaris

Zelden werd er zoveel tijd besteed aan het zoek naar een nieuw toneelstuk. De spelers wilden terug naar de roots en opteerden voor een herkenbare volkse en dolkomische vaudeville. De ervaring had geleerd dat het overgrote deel van de trouwe bezoekers kickten op de vaak intuïtieve fratsen van Antoon, ondersteund door de onweerlegbare klasse van Hendrik en de impulsiviteit van Ria. Dit al meenden ze terug te vinden in “Het gebroken water” een boerenklucht in vier bedrijven van de Rillaarse komedieschrijver Kamiel Kemels, voor de gelegenheid getransformeerd tot Het water is gebroken.

Christine Van de Voorde moest een beroep doen op 13 spelers. De 10 van “Wie van de vier?” waren opnieuw van de partij en voor de drie resterende mannelijke rollen werd een beroep gedaan op - jawel - Eric D'hulst, technicus Bertrand Minjauw (fietsenmaker in "De interna­tionaal") en nieuweling Koen Beke (zoon van Frans, de liftboy uit “‘t Is de schuld van de computer”). Bertrand bleef; samen met Johan Verbeure, instaan voor het decor, de klank en het geluid, maar werd ontslagen van het schminkwerk, functie die hij in `95 overgenomen had van Willy De Neve. Er werd dienaangaande nu een beroep gedaan op ene Tine Nijs uit Tielt, professioneel meer vertrouwd met het bijwerken van gezichten en ander bijhorigheden...

"Het water is gebroken" speelt zich af in de woonkamer van de familie De Slurper. Heren­boer Filemon De Slurper, reeds 20 jaar weduwnaar, besluit met pensioen te gaan. Dit moet natuurlijk met de familie besproken worden en daarom nodigt hij zijn twee zonen uit, samen met hun vrouw. .Jacqueline, de hoogmoedige echtgenote van Jan, kan het echter absoluut niet vinden met Carine, de sympathieke eega van Tom. Wat te verwachten valt, gebeurt dan ook: beide dames staan, bij wijze van spreken, elkaar naar het leven en ook Jan en Tom worden in deze mallemolen meegesleurd. Filemon en zijn trouwe meid Sofie zien het niet meer zitten, tot Bertha, een hoogzwangere koe, redding brengt...

“Het water is gebroken” werd een groot succes, niet alleen inhoudelijk, maar ook qua belang­stelling. Er waren opnieuw zes voorstellingen voorzien (26 en 27 oktober en 1, 2, 9 en 10 no­vember) en - raar maar waar - nog vóór de eerste uitvoering waren alle kaarten uitverkocht. Men kende dus opnieuw de luxe om een extra voorstelling te brengen en ook op 11 november zat de zaal afgeladen vol. Resultaat: 1855 toeschouwers, of goed 300 meer dan in oktober­november ‘95!

Het spreekt dan ook voor zich dat bij de spelers de pret niet op kon. Wie echter minder van deze successtory kon genieten, was Eric D'hulst. Op 2 november, enkele uren voor het begin van de vierde opvoering, werd Eric ernstig ziek en was er van acteren absoluut geen sprake meer. Zijn kleine rol bleek echter te cruciaal om weggegomd te worden en een wanhopige Ria trok ten einde raad naar Eric Bekaert, met de bede ad interim notaris te spelen. De ver­bouwereerde souffleur trok zich ijlings terug, ramde de tekst in spoedtempo in zijn hoofd en stond wat later met het klamme angstzweet op de scène. Ria en Co. waren wat gelukkig met de goede afloop, maar Eric had zich een mogelijke comeback allicht anders voorgesteld...