1994 | 't is de schuld van de computer

  • Willy De Neve - Jeroom Detailleur, chef van een huwelijksbureau
  • Ria Demeulemeester - Pauline Schutijzer, meid van Jeroom
  • Christine Van de Voorde - Angela Cryns, gescheiden feministe
  • Hendrik Vanlerberghe - Bruno Evens, conservatieve ex van Angela
  • Anita Comyn - Lena Guldentops, milieuactiviste
  • Manu De Clercq - Bert Frimotte, fabrieksdirecteur en fervent jager
  • Leen Comyn - Eva Joosten, vegetariër
  • Noël De Neve - Guy Lagast, slager
  • Mieke De Neve - Suzanne Goovaerts, conservatieve, deftige vrouw
  • Eric Bekaert - Eduard Kiekens, progressieve, sociaal bewogen kerel
  • Antoon Minjauw - Mijnheer Vincent, bovenhuurder en levensgenieter
  • Frans Beke - Rafke, liftboy
  • Eric D'hulst en Victor Demeulemeester - Onbestemde figuren

De verkiezingsperikelen van 1988 indachtig, koos men het zekere voor het onzekere. Antoon Minjauws politieke ambities waren zeker nog niet geblust en nu ook Anita Comyn dergelijke interesses begon te betonen, werd beslist preventief op te treden en de volgende toneeleditie door te schuiven naar het voorjaar 1994. Antoon was er intussen na één jaar noeste arbeid, in oktober 1993 in geslaagd zijn voorzitterssjerp door te geven aan Ria Demeulemeester.

Willy De Neve was intussen al gesolliciteerd om voor de zoveelste keer een nieuw stuk uit zijn artistieke mouw te schudden. De computerfanaat maakte van de nood een deugd, zette zich achter zijn scherm en creëerde... `t Is de schuld van de computer. In de hoofdrol een zekere Jeroom Detailleur, een avonturier van twaalf stielen en dertien ongelukken, die een volledige verdieping van een apparte­mentsgebouw heeft afgehuurd, met de bedoeling er een gloed­nieuwe firma op te richten. Hij heeft zich een supergesofisticeerde computer aangeschaft, met de tweeslachtige naam Dominique. Dankzij het blijkbaar onuitputtelijke R.A.M.-­geheugen van Dominique hoopt Jeroom het perfecte huwe­lijksbureau uit de grond te hebben gestampt. Samen met zijn hondstrouwe meid Pauline werkt hij zich natuurlijk zwaar in de problemen...

Het jaar 1994 was niet bepaald het gelukkigste uit de lange reeks. Auteur De Neve had blijkbaar heel wat moeite om qua virtuositeit en pointe "De internationaal" te evenaren en toen de spelers eind ‘93 voor de eerste lezing vergaderden, bleek het stuk nog niet helemaal af. Antoon Minjauw - voorbestemd om de hoofdrol te vertolken - kon zich moeilijk inleven in de hem toegedichte, weinig kolderieke rol en haakte na enkele repetities af. Consternatie alom en de kaarten werden willens nillens duchtig door elkaar geschud.

Willy De Neve, aanvankelijk van zinnens zijn eigen werkstuk te regisseren, nam de plaats in van Antoon, die op zijn beurt de kleine, voor Willy bestemde rol overnam. De hoofdrol spelen én regisseren, bleek zelfs voor een duizendpoot als De Neve van het goede iets te veel en hij liet de regie dan maar over aan zijn echtgenote Christine, die zelf tussendoor een aardig stukje mocht acteren. Het ging van kwaad naar erger toen Jos Cluyse in laatste instantie om gezondheidsredenen moest afhaken. Eric Bekaert die - om de toenmalige voorzitter Antoon te plezieren - destijds had toegestemd een figurantenrol in "De Internationaal" op zich te nemen, sprong opnieuw in de bres.

Ook Rita Haervnck was er voor het eerst na vier seizoenen niet meer bij als actrice. De door iedereen gewaardeerde Joan Vercaemer zag het als souffleur nu echt niet meer zitten en nam definitief afscheid van het o.a. door hem gestichte Markegemse toneelgezelschap. De immer goedlachse Rita offerde zich dan maar op om vanuit de kelder supergeconcentreerd de voor het publiek onzichtbare mankementen fluisterend in goede banen te leiden.

Willy De Neves nieuwe stuk was geschreven voor 14 spelers. Johan Verbeure en Bertrand Minjauw hadden te kennen gegeven zich meer thuis te voelen in hun werk achter de schermen (decor, klank en licht), zodat er uiteindelijk nog twee plaatsen moesten worden ingevuld. Willy overtuigde zijn dochter Mieke De Neve en Antoon deed met succes een beroep op zijn vriend Frans Beke, die - zoals zo vele anderen - in een lang vervlogen verleden al enige toneel­ervaring had opgedaan in de Dentergemse Congregatiezaal.

Er waren opnieuw zeven voorstellingen gepland (19, 20, 25 en 26 februari en 4, 5 en 6 maart) en een extra editie zat er deze keer zeker niet in. Met 1541 toeschouwers bleken voor het eerst sinds jaren niet alle stoelen bezet. Qua belangstelling stond "Klavertje Vier" ongeveer op het niveau van negen jaar geleden ("Een aap zonder staart"), toen er... vijf voorstellingen waren. Er werd onder de spelers dan ook eerder groen gelachen, wanneer op een bepaald moment op scène de liftdeur openging en er niemand te zien was. Antoon en Frans stonden iets verder rustig te keuvelen...

Wie het helemaal aan haar hart niet liet komen, was Leen Comyn. De toen 27-jarige lustige vrijgezellin ontmoette na één der opvoeringen, aan de toog, een zekere Karel Billiet - collega van haar schoonbroer - die vanuit Westkapelle (Knokke) naar Markegem was afgezakt. Het was liefde op het eerste gezicht en acht maanden (!) later waren Leen en Karel getrouwd, en zijn ze dat nog steeds...