1992 | de internationaal

  • Hendrik Vanlerberghe - Wiesten, cafébaas van de "Prins Albert"
  • Rita Haerynck - Antoinette, vrouw van Wiesten
  • Leen Comyn - Janneke, dochter van Wiesten en Antoinette
  • Antoon Minjauw - Nolle Arnolds, oud-international
  • Jos Cluyse - Poliet, supporter van de P.A. V.
  • Noël De Neve - Manten, supporter van de P. A. V.
  • Manu De Clercq - Trainer van de P.A.V.
  • Anita Comyn - Presidente, voorzitster en sponsor van de P.A.V.
  • Ria Demeulemeester - Slagersvrouw
  • Bertrand Minjauw - Ernest, klant van de "Prins Albert" en fietsenmaker
  • Eric Bekaert - Theofiel, klant van de "Prins Albert" en veearts
  • Christine Van de Voorde - Journaliste
  • Victor Demeulemeester Jef, bokser
  • Eric D'hulst - Pierre, vriend van Jef
  • Johan Verbeure - Trommelaar

Scan10024.JPG

Voor de tweede maal in de 13-jarige geschiedenis van “Klavertje Vier”werd er een jaar overgeslagen. Geen verkiezingen ditmaal, maar het onverwachte ontslag in 1991 van de voorzitter én sterkhouder Yvan Vanveer­deghem. Tijdens een vergadering in het cafe­taria van de Sporthal te Markegem over de keuze van een nieuw stuk. meldde de Grote Roerganger doodgemoedereerd dat hij het niet meer zag zitten. Zijn steile opmars in de hogere voetbalklassen als lijnrechter nam hem volledig in beslag en liet nauwelijks nog ruimte voor andere activiteiten. Iedereen viel bijna van zijn stoel, behalve blijkbaar Jos Cluyse die dood­ leuk vroeg of “Klavertje Vier” eigenlijk wel een voorzitter nodig had. Dat deed voor Yvan de deur helemaal dicht...

Het vinden van een nieuwe voorzitter bleek geen sinecure. Niemand bleek erg happig - ook Jos niet - om het vele voorbereidende werk op zich te nemen, tot Antoon Minjauw het niet langer kon aanzien dat er door het oeverloze bakkeleien zoveel kostbare tijd verloren was gegaan. Hij aanvaardde uiteindelijk de nieuwe functie en trok meteen naar oudgediende Willy De Neve op zoek naar een nieuw stuk.

Willy dook in zijn rijk archiefmateriaal en toverde De internationaal te voorschijn. Hij had dit werk in 1974-'75 geschreven voor “Het Veldbloempje” en het werd tweemaal (8 en 15 no­vember 1975) met groot succes opgevoerd in de Congregatiezaal, hét toenmalige Dentergem­se culturele centrum. Directeur De Neve moest het wel deels herwerken, want pastoor Van­houtte had het niet zo begrepen op vrouwelijke acteurs...

Volgende uitdaging was de zoektocht naar nieuw talent, want “De Internationaal” bleek geschreven voor maar liefst 15 spelers. Eric D'hulst en Johan Verbeure werden weer van stal gehaald en Christine Van de Voorde zag zich genoodzaakt haar dubbelmandaat te verlengen. Souffleur Anita Comyn promoveerde tot volwaardige actrice, waardoor Joan Vercaemer, pure noodzaak, opnieuw ‘in den bak’' mocht kruipen.

De vier resterende mannelijke rollen werden ingenomen door de leken Manu De Clercq, Eric Bekaert (echtgenoot van Anita Comyn), Victor Demeulemeester (vader van Ria) en decorbouwer Bertrand Minjauw. Met het ontslag van Yvan Vanveerdeghem had ook zijn broer Bart het na acht verdienstelijke seizoenen laten afweten, waardoor geluid en belichting gemeenschappelijk bediend werden door Johan Verbeure en... Bertrand Minjauw. Ook Els Allegaert, vaste 'grimeuse' sinds 1984, kwam - zij het om liefdesredenen - niet meer opdagen. Zij werd vervangen door, jawel, Willy De Neve.

Onze vertrouwde auteur had niet alleen enkele vrouwen een plaats gegeven in “De Internationaal”; hij had het ook aangepast aan de lokale situatie, al was enig anachronisme hem niet vreemd. Alles draait rond en in het - in juli 1986 gesloten! - café "Prins Albert", lokaal van de Markegemse voetbalploeg "Prins Albertvrienden ". Het gaat niet goed met de P.A.V. Ze lijden de ene nederlaag na de andere en met de derby tegen F. C. Kanegem in het verschiet worden alle hens aan dek geroepen. Nolle Arnolds, ex-Club Bruggespeler en gewezen internationaal, maar op de eerste plaats Markegemnaar en hevige supporter van de P.A.V., kan men ertoe overhalen voor deze gelegenheid het voetbalplunje weer aan te trekken. De conditie is natuurlijk allesbehalve optimaal: het buikje moet weggewerkt worden, de versteende kuiten gemasseerd... Deze streng geheimgehouden tactische zet lekt echter uit en in “De Kalkoven”, lokaal van de vijand, worden snode plannen gesmeed om de oud-international uit te schakelen...

Alle spelers acteerden op een voor hun kunnen vrij hoog niveau en de sfeer in de groep was optimaal. Antoon Minjauw speelde wellicht zijn beste rol ooit en ook Ria Demeulemeester voelde zich als potige kuitenknedende beenhouwerin kiplekker. De pret kon m.a.w. niet op. De 1977 toneelliefhebbers die de weg naar de "Pax" gevonden hadden, gierden het bij momenten uit.

Zij waren echter niet alleen tevreden over het geleverde spektakel, maar ook over de nieuwe interieuropbouw. Om het visuele aspect te optimaliseren, de veiligheid te verhogen en tegelijk de bewegingsruimte wat te vergroten, werd de zaal voor het eerst, via het leggen van paletten, in drie niveaus ingedeeld. Stoelenzetter Jos Cluyse liet niet toe dat er meer dan 260 zitjes beschikbaar waren, wat schril contrasteerde met de soms meer dan 400 opeengepakte aanwezigen de vorige jaren. Het resultaat was dat er nu, voor ongeveer evenveel toeschou­wers, een extra voorstelling ingelast moest worden. De acht speeldata waren: 31 oktober en 1, 7, 8, 11, 13, 14 en 15 november.