1989 | rijen en vrijen

  • Yvan Vanveerdeghem - John Desmet, taxichauffeur
  • Ria Demeulemeester - Myriam Desmet, eerste vrouw van .lohn
  • Rita Haerynck - Barbara Desmet, tweede vrouw van John
  • Antoon Minjauw - Stanny Nelissen, vriend van John
  • Marleen Nachtergaele - Politie-inspecteur Van Wachtebeke
  • Eric D'hulst - Politie-inspecteur Huysentruyt
  • Jos Cluyse - Robert, homofiele modeontwerper

Scan10027.JPGScan10029.JPGScan10060.JPG

Voor het eerst, na een decennium “Klavertje Vier”, werd er een jaar overgeslagen. De verkiezingskoorts had Antoon Minjauw - in 1982 verkozen als gemeenteraadslid - opnieuw serieus te pakken en de energie die hij wilde besteden aan zijn campagne viel blijkbaar moeilijk te combineren met de tijdrovende toneelbezigheden. Het nieuwe seizoen startte traditioneel rond half augustus met een eerste lezing van het stuk, onmiddellijk gevolgd door wekelijks twee repetities, later zelfs opgedreven tot drie. Niemand is onvervangbaar, maar iedereen - en niet in het minst de spelers - wist onderhand wel dat het Markegemse toneel stond en viel met de fratsen van Antoon...

Uitstel betekende ook voor “Klavertje Vier” gelukkig geen afstel. Begin 1989 werd iedereen weer opgetrommeld voor de eerste repetities van een ditmaal internationaal vrij bekende Engelstalige komedie: (in vertaling) Rijen en vrijen van Ray Cooney. Iedereen is wel een groot woord, want het nieuwe stuk geschreven voor welgeteld... zeven acteurs. Van de 10 vaste spelers die het mooie weer hadden gemaakt in “Tante Jutta” moesten er twee mannelijke acteurs en één vrouw afvallen. Het probleem loste zichzelf ten dele op toen bleek dat Benard Derycke (legerdienst), Linda Lassuyt (geboorte tweede kind) en Els Van Betsbrugge (huwelijksplannen) zich niet meer konden vrijmaken.

Minder voor de hand liggend was echter het vertrek van Dirk Haerynck (één van de drie bompa's) en regisseur Claus, na enkele aanslepende meningsverschillen met voorzitter-acteur Yvan Vanveerdeghem. Er bleef m.a.w. nog één functie vacant en deze werd ingevuld door Rita Haerynck, die anderhalf jaar terug - zij het als figurante - haar eerste toneelstapjes had gezet. Als opvolger van Jean-Pierre Claus werd Christine Van de Voorde aangetrokken. Tijdens haar rentree bij "De drie gekke bompa's" was het Antoon Minjauw opgevallen dat Christine tijdens de repetities af en toe met enkele spitante aanmerkingen menig speler op het juiste spoor had gezet...

In "Rijen en vrijen" draait alles rond de taxichauffeur John Desmet die een dubbelleven leidt. Hij is getrouwd én met Myriam én met Barbara en krijgt het perfect voor mekaar beide eega’s  evenwaardig te voldoen. Dankzij een minutieus uitgedokterde uurregeling spendeert hij zijn tijd deels in Waregem en deels in Kortrijk. Alles verloopt prima tot op het ogenblik dat hij betrokken raakt in een ongeval en zowel de politie van Waregem als van Kortrijk hem opsporen. Tot overmaat van ramp krijgt hij door het accident een black-out...

Ondanks de extra voorstelling van “De drie gekke bompa’s” speelde men op zeker en werden er opnieuw zeven voorstelling voorzien: 4, 5, 10, 11, 12. 17 en 18 maart. Het bleek de juiste keuze.

De kritieken waren desondanks unaniem lovend en o.a. Jos Cluyse kreeg een open doekje voor zijn ronduit schitterende vertolking van het homotypetje Robert. Het moet de andere spelers blijkbaar ook niet ontgaan zijn, want de komende jaren zou Jos nog af en toe in de huid van dergelijke nichterige personages mogen kruipen. Minder fortuinlijk was Marleen Nachtergaele. Tussen opvoeringen door brak zij haar voet, waardoor zij de laatste voorstellingen haar artistieke kunsten in het gips mocht vertonen. Voor de ervaren Marleen echter geen probleem. Met het flegma haar eigen, wist zij de zaal zonder enige moeite naar haar hand te zetten...

Ook Bertrand Minjauw (broer van Antoon en echtgenoot van Rita Haerynck) deelde in de lof. Hij was aangeworven om de algemene leiding over de decorwerken op zich te nemen en dienaangaande de lasten van Yvan, Antoon, Bart en Jos wat te verlichten. Hij stond dan ook meteen voor een serieuze uitdaging. Het stuk speelde zich namelijk af in twee - uiteraard – van elkaar afgescheiden woonkamers, symmetrisch opgesplitst binnen dezelfde acteerruimte. Manusje-van-alles Bertrand wist deze klus echter perfect te klaren en had meteen de smaak te pakken. En het weze gezegd: sindsdien kunnen weinig amateurtoneelgezelschappen bogen een decor “Klavertje Vier” (even)waardig...