1985 | een aap zonder staart

  • Yvan Vanveerdeghem - Odillon van Compernolle, werkloze bouwvakker
  • Marleen Nachtergaele - Antoinette, vrouw van Odillon
  • Els Van Betsbrugge - Gilberte, dochter van Odillon en Antoinette
  • Bernard Derycke - Karel Verstringhe, verloofde van Gilberte
  • Dirk Haerynck - Anatol, butler bij Odillon en Antoinette
  • Linda Lassuyt - Sylvia, vriendin van Anatol
  • Antoon Minjauw - Sepapke, vriend van Odillon
  • Eric D'hulst - Antoon Deboeuf, pseudo-psychiater

Scan10030.JPGScan10031.JPGScan10032.JPGScan10033.JPG
Scan10034.JPGScan10035.JPG

Jean-Pierre Claus had als regisseur de vuurdoop met brio doorstaan en zag er helemaal niet tegenop een vervolg aan de successtory te breien. Ria Demeulemeester, in juni bevallen van haar dochter Annelies, trok er opnieuw een jaartje tussenuit en ook haar echtgenoot vond dat hij - gezien de omstandigheden - in de huiskring meer op zijn plaats was dan op de buhne. Het uitverkoren stuk was ook nu geschreven voor acht rollen en de vacante plaatsen werden ingenomen door opnieuw twee autochtone Markegemnaren: Els Van Betsbrugge en Bernard Derycke.

Auteur van dienst werd dit jaar André Vermeulen uit Ooigem met Een aap zonder staart, over de lotgevallen van een zekere Odillon van Compernolle, een werkloze bouwvakker, die een gigantisch _fortuin erft. Hijzelf blijft er vrij nuchter bij, maar zijn vrouw Antoinette kan de weelde blijkbaar niet dragen. Ze haalt een butler in huis, gaat op cruise, gokt in Las Vegas… Met de butler heeft ze het echter minder getroffen. De lepe geldwolf stuurt zijn vriendin op Odillon af om hem te verleiden en zo zijn kapitaal te ontfutselen. Gelukkig krijgt Odillons beste vriend Sepapke weet van het complot en samen besluiten zij de twee aftroggelaars een lesje te leren...

Hoewel het zeker niet - aldus enkele spelers - het beste stuk uit de rij was, overtrof de belangstelling alle verwachtingen. Men had voor het eerst gegokt op vijf voorstellingen (26, 27 en 31 oktober, 2 en 3 november) en zaal “Pax” was telkenmale volzet: 1435 toeschouwers, of m.a.w. zowat 150 meer dan het vorige jaar. De spelers hadden er dan ook alles aan gedaan om het wat lauwe scenario met de nodige spitsvondigheden te kruiden.

De roem van “Klavertje Vier” was ondertussen reeds ver buiten de parochiegrenzen bekend. Markegem telde toen zowat 700 inwoners, waarvan er - ruwweg geschat - een 300-tal telkenjare de capriolen van hun lokale komedianten kwam toejuichen. De grote meerdrheid stroomde echter van her en der toe en de hevigste fans stonden tot anderhalf uur voor de zaal haar deuren opende, aan te schuiven.

Dit succes werkte aanstekelijk en de audio-visuele dienst van het Tieltse Sint-Andriesziekenhuis SARTO vroeg - en kreeg - de toestemming om “Een aap zonder staart” op video vast te leggen. Het lag in hun bedoeling, via het interne tv-circuit, de bedlegerigen een paar uur onvervalste volkse ontspanning te bezorgen. Blijkbaar tot voldoening van directie en publiek aangezien tot op heden de heren technici telkenjare weer van de partij zijn...

Eindigen we het toneeljaar 1985 met volgende markante uitsmijter. Tijdens één van de uitvoeringen viel de elektriciteit in de zaal uit. Kortstondige verbijstering op de scène en geamuseerde, obscure aandacht bij het publiek, dat ervan overtuigd was dat dit bij de plot hoorde. Van paniek was er bij de gelouterde spelers echter geen sprake. Antoon, Yvan, Marleen, Linda en anderen deden of hun neus bloedde en speelden in volle duisternis rustig verder. Elektricien Daniël Desmet, toevallig aanwezig en vertrouwd met de zwakke oubollige bedrading in de zaal, zag echter de ernst van de situatie in en herstelde het euvel…